Slietage an 't benul

Iederene aoverkump 't wel een keer: op zien Hooghaarlemmerdieks heet 't desoriëntatie; wule holt 't op de weg kwiet of slietage an 't benul. Ik kan d'r sinds veurege wèke aover meepraoten. Merie en Annegien waren een dag of wat met de vrouwluu van de Klippen op pad. Merie had mien een preuze voedsel achter elaoten waor a-j met de polsstok aover hen mossen springen. Daor heb ik de helfte van laoten staon, mar bèter mee verlègen as umme verlègen. Nee aoverdag gien last: de piene zat 'm in de nachtelijke uren. Dit keer gien plek achter de gebreide broek van Merie. 't Kump niet vake veur, mar as 't zo wiet is nem ik de uutvlucht nao 't logeerkamertien dat vol steet met buukies en boeken. Daor lèès ik mienzelf zogezegd in slaop. Dit keer een alderkeizers spannende thriller.

Ik bin d'r van an 't dromen eraak en niet zo zunig ok. 't Schut in de verbeelding dan vaak alle kanten op. In dit geval naor de Rama buurte van 't Meneertien. Die vertellen mien kottens dat zien buurman Jos de kommende maond vot geet. Hee betrek met Gerda een appartement in  Braobant. In die droom dan riep 't Meneertien dat ik 'm tegen mos hollen. Wule heb met zien beiden de weg of ezet. Jos zat vaste in 't kleinste kamertien en schrèèuwen as een mager varaken dat hee de haok niet kon vinden umme zichzelf in vrieheid te stellen. In ene keer kwamp d'een gluperd met een onmundig groot geweer umme de hoek heer. Dat was d'r ene van de Drie van Breda. 't Meneertien kon nog weg kommen, mar hee zat mien achter de vodden. Net toen hee mien naogenog bie de kladden had en 't geweer op scharp zetten worden ik wakker. 't Zweit stun mien veur de kop. En dan kump 't.

In de renstal van Merie en ondergetekende mut ik uut bedde stappen en dan vind ik nao enkele meters rechts de deure. In de logeerkamer mut ik een meter of wat rechtdeur en dan linksof umme de uutgang te vinden. Ik was kats van 't padje. Keus veur rechts en och lieve mensen , de benen sleugen mien onderuut. Had mien die ene van de Drie van Breda zelfs nog nao 't dreumen pootje ehaok. 't Enige wat bie mien op kwam was zo gauw meugelijk weer in de bene zien te komen. Mar achter de stoel waor ik aover estruukeld was hank een balk. Ik kan ule vertellen da-j doen kunt wa-j wilt, ie verlies 't altied van dat dink. Met die knal was ik echt wakker: un heufzeerte van hier töt an Maastricht. Ik durven niet meer vàdder te slaopen. De andere mâân een bult op de kop, niet te krap. Ik mosse de pet met de schoenlèpel aover 't heuf duwen.

De hele dag aoveral in pötties en deussies nao smeermiddelen ezöch umme die bult wat kleiner te maken. Ik krege d'r alleent mar meer piene van. 'k Hebbe in de uutleg an de vrouwe 't laoten bie 't strukelen. Dit mag de Rama buurte niet rond gaon, want dit is gien buurte maken mar buurte vermaken. Jos en Gerda gaot. Daor help gien vader en moeder an. Ze heb een kleine veertig jaor stief naos 't Meneertien ewoond. Apartemensen in apartementen. Apart in zovàrre dat ze in alle umstandigheden klaor staot umme te helpen. En ik bin d'r zeker van zeg 't Meneertien dat Jos as die kèèl van Breda mien weer een nare droom bezörg 'm met terugwarkende kracht in de koepel zal stoppen. GAIT.