Gait van deRenderklippen

Elke keer as ik een hap van de prumenvlaai nemme schut 't mien in de rugge. Ik kan mien veurstellen dat dit umme een verklaoring vrug. Die krieg ule bie deze. Zwaoger Chris uut Kessel vieren zien verjaorsdag en zien vente hadden een feessien veur 'm eregeld. Alles geheim. Wule mossen ons melden bie de MacDonald daor en dan kregen wule vàddere instrukties. Vrog genog van huus of, want ie weten 't nooit met 't verkeer. Onderweggens leek 't mien dat de wagen dee-j watte anders niet dut… Ietwat trekken nao links. Merie, prinsheerlijk onderuut met 't dikste ende van de rugge in de kussens, had 't kommentaar al klaor. ,,Mark ie dan niet dat 't wèèjt Gait? Ie ziet't niet umdat 't blad van de bomen is."

Mar as vrouwluu aover autoos praot geet 't verstand bie de meesten niet veule wieter dan de kleur van 't wagentien. Waorbie kwam dat mien onbestemde gevuul dat d'r iets niet deugen steeds meer de kop op stak. 't Enige wat Merie dee-j as ik d'r weer aover begun was 't heufd schudden en dieper in de kussens krupen. Tötdat d'r een dikke slee langs mien hen kwam met een chauffeur die nao mien auto begun te wiezen. ,,Ie heb de deur niet goed dichte", wis mien passagier metene. Mar toen d'r nog iemand begun te wiezen wis ik hoe late 't was. Vindt an de snelweg mar is 'n plekkien waor a-j veilig de wagen an de kante kunt zetten. Dat hiel d'r nogal veur. Kort en goed: ene veurband te hetter en te fletter. Merie bleef mooi zitten. En Gait mos d'r an geleuven. Metr veule gemier en gemàttel de ene band d'r of en de ander d'r op. Ene waor a-j maximaal tachtig mee meug riejen. ,,Dan komp wule noe mooi te late", was de enige reactie van Merie en dat ku-j onmeugelijk riemen met mededogen. Via 't mobieltje de parmetaotsie in kennis esteld. Wule kwamen een kwartiertien te late. Bie de vlaaienbakker, want dat was de verrassing. Allemaole an 't bakken. Ik was al veur de tied goed gaar ku-j wel denken. Drie en een half uur staon, ku-j 't oe veurstellen? Mar hoe gek 't ok mag klinken: disse Gait, die al muuite hef umme een ei te bakken, kreeg d'r schik van. Ik keke de bakker goed op de vingers en hee gaf mien een complimentien. Daorbie kwam dat Merie 't allemaole wel bèter wis en in plaatse van verkruumeld deeg een stevige rolle maken wat egees niet de bedoeling was. Ze ging in discussie, ie wil 't niet weten. Ik schamen mien drie bande dikke.

Nao de vlaaien nog kuukies ebakken. Daor moch ie oew eigen fantasie op lös laoten. Merie deed niet meer mee. Toen die kukies van mien uut de aoven kwamen stun iederene minus Merie te schudden van de lach. Ik hadde kukies met letters emaak en a-j die in mekare scheuven stun d'r dudelijkj lèèsbaar: wiesneuze. En die neuzen wezen allemaole ene kante uut. Op de terugweg is d'r niet veule meer ezeg. 't Hef mien verbaas hoe ontspannen a-j riejt met tachtig an 't uur. De vlaaien en kukies kwamen niet in gevaor. De andere dag kwam ik zowat niet meer aoverende. De hele rugge zat mien vaste. Met een flink stuk prumenvlaai wol Merie 't nog weer goed maken. Mar zelfs 't gebak nao de inlaadkleppe vervoeren bezörgen mien al pienscheuten. Tegen de tied dat de vlaai op is zal de rugge wel weer ree wèèn. GAIT.