Gait van de Renderklippen

Nee, nee en nog is een keer nee. 't Is niet wat ule denk. Ik heb d'r niks mee van doen. Nou ja, met 't geval op zich. Ik heure pättie luu die op de Klippen loop denken as ze daor bie mien in de hof Merie ziet kreupelen. Ik wete dat een blauw oge 't zakien extra verdacht maak, mar nogmaals, ik hebbe daor wel part mar gien deel an. 'k Zal 't uutleggen. Opdat d'r gien praoties van komp. Al een maond of wat heb ik 't in de rugge. Van die smerige stèken in 't onderste gedeelte net baoven de billen. Ik bin d'r gien ene die as 'm een scheet dwars zit metene nao de dokter lup. Mar 't worden d'r eerder slechter dan bèter op. En 't zal veertien dagen terug wèèn dat mien de ene knie ok begun op te speulen. 's Mââns biet 't opstaon stief as een staldrempel. Ik hebbe van Knelis mien buurman een pampiertien ekregen waorop steet wa-j d'r an kunt doen umme 't spul weer een bettien lös te kriegen. Bugen met alles wat bugen kan zal ik ule vertellen. Mar bie al dat geheister ging de piene niet weg en worden ik d'r alleen nog muu bie ok. Toen Mina van Knelis mien zag màttelen hef ze mien verzekerd dat 't de hoogste tied was umme de pillendrèèier op te zuken. Ze kwam met een verhaal van een ome van eur die deur uutstel helemaole de vernieling in was eraak.

Ze vertellen 't zo zereneus dat ik toch mar een afspraak heb emaak. De dokter vun dat Mina wieze woorden had espreuken. Slietage van kraakbeen en zo, mar ik had d'r al eerder nao mutten laoten kieken want met oefenings was d'r een bonke an te doen. En dus ik nao die mansluu die oe de botten lieke kunt laoten leggen. Ze heb mien een stel oefenings veur eschreven die ik thuus elke dag een keer of wat mos uutvoeren. Op één been staon, op de tenen, net doen a-j gaot zitten mar dan zonder stoel en de hakken tegen de konte an slaon. Ik was blie dat ik in noodgevallen de taofel moch vaste hollen want tsjonge jonge wat is een mens zwiemelig in de botten.

Ik kriege steeds meer bewondering veur een ooivaar die ik weet niet hoe lange op ene poot kan staon. Ik lagge na drie tel al zowat tussen de banke en de taofel. En op de tene kreeg ik de hakken niet weer an de grond, mar stoeken zowat veuraover. Merie zei d'r niks van en liep een keer of wat schuddekoppend de keuken in. Tötdat ik een verkeerde beweging maken en 't mien in de rugge schaot dat 't niet mooi meer was. Dat gunk gepaard met au au. Ze gooien de schòldôek van zich af, schuppen de schoene uut en zei met wilde gebaren: ,,Weekzerige klongel, wat bi-j n toch een kwezel. Zoiets doe ik tien minuten zonder d'r aosem bie te halen."

En veurdat ik ok mar kon reageren gunk ze op de tene staon en gooien 't linkerbeen in de luch. Ze hadden d'r mien bie de fysio nof veur ewaarschouwd gien twee dinge tegelieke te doen. Mar Merie had daor malink an. Eur lichaam ok. Ze sleug achteraover met de rugge tegen de divan en met 't gezichte op de tabaksdeuze van mien va die as souvenier bewaard is ebleven. Ie krieg eerder een brugleuning oaverende as mien vrouwe zal ik ule vertellen. Ze zut d'r dus niet uut. En zek noe eerlijk, ik heb d'r gien schuld an. Mar as ik 'au' wil roepen slik ik 't in.

Ontvank de groetenisse van GAIT.