Af en toe zien zinnen verzetten

Een mense mut zo af en toe zien zinnen verzetten. Zich lös maken van de tredmolen waor a-j dagelijks in loop. Samen met Merie, Anneke en Henk een dag of wat an de kuier. Nou ja, dat leste mu-j niet nao de letter nemen, want 't vervoer ging niet met de benewagen. Daor zörgen de NS veur. Wule bint met zien vieren gien globetrotters, mar daorum ku-j wel een daggien Haarlem an doen. Wule heb ons in de boot laoten nemen, mar a-j ndat letterlijk doet in Haarlem hoef ie daor gien spiet van te hebben. Ie ziet alles vanaf 't water en hoef d'r gien tree veur te verzetten.

Nao nog een handvol bezienswaardigheden kregen Henk en ik d'r tabak van. Dat was met Merie en Anneke niet 't geval. Um noe te zeggen dat ze ons mansluu veur 't lapje hielen, nee dat niet, mar de kleerage was wel 't hoofddoel van eur expeditie. Ie kent dat wel: winkel in en winkel uut. As ik iets zie wat mien pas dan hoef ik niet nog bie ik weet niet hoeveule andere winkels vanniejs grei uut en an. Mar dat zit bie vrouwluu anders. Wule heb ons terug etrökken en daor hoef ule gien meelie mee te hebben. Een terrassien dichte in de buurte van 't station, een biertien en laot de boeren mar dössen. Umdat de verkleedpartie heel wat tied in beslag nam kregen wule de gelègenheid umme nog een niej pilsien te bestellen. 't Was niet druk. De bedienster heuren ons an, lachen wat veur zich hen en zei tegen Henk: jullie komen zeker van de Veluwe? Daor zaten wule dan met de mond lös? Gien klompen an, de pette an de haok thuus en dan toch. ,,Ik hoor het aan jullie uitspraak. Mijn opa en oma wonen in Emst."

Tja, dan is 't zo gek ok weer niet. Wule gaot vanzelf op zon terras gien Hooghaarlemmerdieks praoten. Dat proberen ome Hendrik ok is een keer en die vreug toen an een leverancier of die nog wat in vaarrad had. Wule raken met 't deerntien an de praot. De Renderklippen waren eur favoriete plekkien. En umme eerlijk te wèèn: dat dee-j mien wel wat. De tied vleug umme. De mededeling van Merie dat ze een jörksien had zien hangen waoran ze gien weerstand kon bieden en ok de pries die daor an hing konnen mien de dag niet bedarven.

Anneke keek op 't horloge en stellen vaste dat wule nog een kwartiertien hadden veurdat NS ons weer an boord wol zien. 't Deerntien gaf ons 't visitekaartien. As ze bie opa en oma kwam en weer aover de Klippen ging stiefelen zol ze ons opzuken. Ik halen mien kaartien uut de knippe en dat nao 't station. Merie, Anneke en Henk met de openbaar vervoer kaarte deur de poorte, mar ik bleve staon. Waor had ik noe toch dat dink elaoten? Vuult mien de zakken mar nao. En dat deed Merie met 't zelfde risseltaot. Nog vief minuten, perron drie, zei Anneke. Mar zonder Gait, zo leek 't. Mar as de nood 't hoogste wordt is de redding 't dichtste bie. De deur van de stationshal ging lös en daor kwam een deerntien binnen vlechten.

Buten aosem zowat. Dat was de bedienster van 't terras. Met mien openbaar vervoer kaarte, die ik had of egeven in plaatse van mien visitekaartje. Wule konnen nog net dankjewel zeggen en veurkomen dat 't daggien Haarlem ontsporen. 't Deerntien hef straks an opa en oma in Emst een bonke te vertellen. Groetenisse van GAIT.