• Germieke Smits

Nieuwe vereniging Riverside Racing Wezep

WEZEP Er is sinds enkele weken een nieuwe sportclub in Wezep: Riverside Racing. Dit is een vereniging waarbij geracet wordt op handbikes, oftewel een lage fiets speciaal voor mensen met een handicap. Je trapt namelijk met je handen. Jan Oosterbroek (58) is er trainer en hij geeft tekst en uitleg over de nieuwe club en over zijn sportieve leven.

Germieke Smits

De mensen van Riverside Racing waren al een tijdje bij elkaar, maar zijn nu officieel een club geworden. Ze staan sinds twee weken bij de Kamer van Koophandel geregistreerd en hebben hun eerste vergaderingen. De club traint op maandagen en donderdagen op bedrijvenpark H2O in Wezep. Daar hebben ze nog niet een echte handbike baan. ,,Die zijn ook duur, maar wie weet komt er ooit eentje. Dat zouden we wel willen." Jan Oosterbroek zit al zijn hele leven in een rolstoel en is ook al zijn hele leven aan het sporten. ,,Heel gaaf dat er nu een club is in Wezep. Alles komt bij elkaar op die manier, want handbiken is mijn passie en ik kom uit deze omgeving. Ik ben in 't Loo opgegroeid, in Wezep naar school gegaan en daarna in Wezep gebleven." Oosterbroek is getrouwd en heeft een zoon en dochter. Die zijn ook sportief. ,,Ja, sport is er met de paplepel ingegoten." Naast het sporten werkt Oosterbroek op de afdeling administratie bij politie Zwolle. Hij doet aan zwemmen, wheelen (rolstoelracen) en handbiken. De Wezeper heeft meegedaan aan twee Paralympics. Tot voor kort was Oosterbroek trainer bij zwemvereniging Noord Veluwe. ,,Als trainer kan ik jeugd met een handicap steunen en dat vind ik geweldig." Na wat gedoe bij de zwemvereniging ging Oosterbroek weg, na 21 jaar. ,,Ik heb het achter me gelaten. Het was een leuke tijd en ik wil er de leuke dingen uit vasthouden."

OPJUTTEN Riverside Racing wil gaan mee doen aan de Tour de Dellen en de twee jongste deelnemers doen mee aan een wedstrijd in de bergen van Oostenrijk.

Niet iedereen heeft hetzelfde tempo met handbiken, maar dat is volgens Oosterbroek niet erg geeft Jan Oosterbroek aan. ,,Het opbouwen is bij iedereen heel persoonlijk. Als er wat kilometers bovenop kunnen bij de deelnemers dan let ik daar op. Ik geef trainingen met duurloop en interval. Sommigen willen hoog scoren. De groep motiveert elkaar. Ze jutten elkaar lekker op. En daar word ik weer door gemotiveerd." De vereniging heeft leenfietsen voor mensen die de sport een keer willen proberen. Het is een relatief dure sport, ongeveer net zo duur als wielrennen. Sommige deelnemers kunnen subsidie krijgen.

Jan Oosterbroek is met met zijn beperking geboren: hij had als baby een open ruggetje en een waterhoofd. Ondanks dat is hij altijd actief geweest. Zijn ouders zijn hem daarin voorgegaan. ,,Vooral mijn moeder was van het 'niet zeuren'. Ze leerde mij om zoveel mogelijk mee te doen. Dat hielp mij om me goed voelen." Ook de lastige kanten van zijn beperking heeft hij zeker meegemaakt. ,,Bij een baan zoeken moet je jezelf vaak dubbel bewijzen als je een handicap hebt. Dat had ik ook bij de politie. Ik dacht even: zou ik wel een baan kunnen krijgen? Maar daarna dacht ik: waarom niet? Ik voldoe gewoon aan de eisen." Het mooie van trainer zijn en actief zijn in een club is dat mensen wat aan elkaar hebben. Oosterbroek houdt niet van stilzitten. ,,De zittende cultuur vind ik maar niks. Dat is niet gezond. De trap nemen bijvoorbeeld zou ik graag willen, maar ik moet in de lift."

RACEN Hoe hard kan zo'n handbike eigenlijk? ,,De toppers rijden 40 kilometer per uur en 35 kilometer per uur is gemiddeld. Na een drukke dag is het heerlijk om zo hard te racen. Helemaal als ik druk in mijn hoofd ben, dan is het heerlijk om buiten te zijn en met een groep lekker te racen." Bij zijn laatste wedstrijd in Stadkanaal brak hij een persoonlijke record. In plaats van 30.15 minuten reed hij de 10 kilometer in 29.17 minuten. En dat met pal tegenwind. Jan Oosterbroek kan niet kalm aan doen. Dat bleek ook na een hartoperatie die hij moest ondergaan. Toen hij nog op bed lag en herstellende was, schreef hij zich al in voor de marathon in Berlijn. ,,Ik kon het niet laten."