Gait van de Renderklippen

Hee is d'r a; een steugien niet meer, mar de gedachten gaot nog vaak terugge nao Boy. Zeker as d'r een stragge borrel op taofel kump, mar die keren bint zeldzaam dankzij 't toeziende oge van 't opperhoof Merie van de Renderklippen. Boy was de aorigste, behulpzaamste mense die-j oe mar veur kunt stellen op heel 't westelijke halfrond. Wat um betreft kan ik 't oostelijke stuk d'r ok bie nemmen, want Boy hef in zien lèven heel wat met emaak. Hee was goed in talen en betalen en as d'r een runtien egeven mos worden dan dee-j hee de oftrap. En altied met een breeje lach op 't gezichte dat dan nog meer vrendelikheid uutstralen dat 't toch al dee-j. Ja, goed in talen, mar niet in die van de Pruus. Zelfs steenkool-of holthakkers Duits was niet an um besteed. Mar die keer aover de grens kon dat egees gie kwaod, want Jos, zien maot, sprik 't as zien tweede taal en dus kon Boy zich bepãrken töt zien grappen en grollen waor as hee 't hele hotel mee plat kreeg. Want ze-k noe zelf, humor is internationaal. Boy was ok gien mense die lang op de rugge kon blieven liggen. As de res van 't gezelschap zich nog een keer umme drééjen dan slieren hee de benen aover de beddeplanke, sprung onder de waterstraole en gaf de nieje dag een slinger. Zo ok die bewuste määrn in dat hotel bie de Pruus. Gien mense is zonder ondeug en die had Boy ok.

Hee reuken as een schorstiene. Van die zwaore shag die een mense al an 't hoesten maak asse allene nao 't pakkien kik. Mar die Boys is een alderkeizers goed opevoed mense, dus hee zörgn d'r wel veur dat een ander gien las kreeg van zien trek an de shag. Beneejen in 't hotel was allenig de deerne van 't brood en de botter nerig. Die kennen um al van zien vrogge escapades. 't Buultien shag uut de zak, de vlam d'r in en verdikkeme…..ik mut de asse kwiet. Hoe zeg ie dat noe in 't Duits? Och, zo dicht an de grens mut dat gien probleem waen. Dus hee op Hildemarie an en veug umme Asbak. Tja en wat d't toen gebeuren zal ik mien hele lèven niet meer vergèten zei Jos. Toen wuule an taofel kwamen zat Boy met een onmundige belle…konjak veur zich. Asbach Uralt! Jos en de res van de parmetaotsie hadden oge in de kop as schöttelties. De tabak was al lange verschaold, hee had d'r gien trek van eneumen en toch nog nooit nao eigen zeggen zo van een Asbak genoten. Hildemarie was klaor wakker, die dach an de provisie en die vreug Boy of hee nog een Asbach wol. Nao ik mien heb laoten vertellen hef hee die määrn de tabakbuule zondagsrus egeven en zich helemaole töt de asbak bepaold. En ie kunt oe veurstellen dat hee de res van de dag de slaop hef inehaald die hee zichzelf eers deur de neuze had eboord. Nee, van Boy mu-j ofblieven.

Allenig goeje herinnerings an disse man. Ene waor a'j nooit tabak van krieg, umme mar un de beeldspraak te blieven. Elke keer as zien maots Duitsland binnen komp, elke keer as ik an de andach van opperheuf Merie ontsnappe veur een glaassien, dan gaot de gedachten uut nao um. Een mannegien umme van te hollen. De herinnerings an Boy en an de asbak gaot nooit in reuk op. Ik nemme d'r nog ene in de Vriestaat Renderklippen op disse goedlachse maot.

GAIT.