Gait van deRenderklippen

Nuum 't een spel zonder woorden of op zien zundags non verbale communicatie. Een ode an 't sprèèkwoord: sprèken is zilver, zwiegen is gold. 't Speult zich of in de hal van 't ziekenhuus. Jan mut daor veertig dage achter mekare wèèn. Niet umme zich de botten lieke bte laoten leggen. Daor heb ze dichter bie huus ok volk zat veur die dat kunt. Nee, hee mut dagelijks in de hyperbare zuurstoftank. Ik zie ule al schuddekoppen. Begriepelijk. Ik wisse ok niet wat ik mien daorbie veur mos stellen tötdat 't Knuffeltien van 't Meneertien d'r mee te maken kreeg. Die hef mien dat haorfijn uut eleg. Een soort van tank waor a-j met negen mensen tegelieke in stap. Daor wordt de druk op evoerd die gelieke is an die van vieftien meter onder water. Onderduken zonder water umme daormee schade an 't lief te herstellen. Jan dus dut daor ok man mee. Die zörg veur de vrolijke noot met zien verhalen. In de vrogge mâântied tref ze mekare in de hal van 't Rijnstate ziekenhuus in Aarem. As Jan op de praotstoel zit en zien stàrke verhalen lös lut, dan stap ze met een lach de tank in. Een hele zit, twee uur met een masker op 't heuf en flinke druk op de oren. 't Pàsseneel daor snap d'r niet zo veule van. Altied mar weer 't zelfde köppeltien mensen in alle vrogte op de banke. Gien angst veur wat d'r gebeuren mut, want ze kiek nooit bedroefd. De meesten die langs loop bint in zichzelf ekeerd en heb muuite umme in de dag te klimmen as ik 't zo numen mag. Dat geldt niet veur iederene. Een kwiek klein dink met een pittige pas en twinkelende ogen knik elke mâân opnie-j nao 't gezelschap. 't Knikken is nao verloop van een dag of wat aover egaon in hand opstèken met Jan veurop. Een hele parade zo in alle vrogte. Dik en dun, ingehouwen en kwiek, sacherijnig en vrolijk, alles deur mekare. De duuktank bevindt zich helemaole op 't hoek van 't ziekenhuus. De verpleegsters en de dokters heb d'r weinig weet van. Mar 't goeje fatsoen weerhölt ze umme naovroag te doen. Dus loop ze deur, knikkend en zwaaiend. Veurege wèke was Jan veur 't laatste. Ze missen 'm in de groep. Mar niet allenig daor. Twee dage hiel 't deerntien met de kwieke tred 't uut. Toen trok ze de stoute schoenen an en stiefelen op 't Knuffeltien of. Die las eur de vraoge van de lippen of. "Hee is vot". Kotter kon 't niet. 't Antwoord van 't meisssien was nog kotter: 'Potverdorie.'En deur liep ze. De groeten symfonie worden deur ezet, met noe 't Knuffeltien as plaatsvervanger. Gister was d'r teveule verkeer tussen de Renderklippen en Aarem za-k mar zeggen. De hele groep een half uurtien later. De beide vrouwluu botsen in de hal zowat tegene mekare op. Een mooie gelegenheid veur 't verpleegstertien umme te vraogen wat of ze hier toch in vredesnaam deuden. "Onderduken", zei 't Knuffeltien. Dat mos verklaord worden. "Nou, dan heeft u me vandaag in eigen huis een lesje geleerd. Dat heb ik nooit geweten." Vandage is 't Knuffeltien veur 't laatste. In de tasse een boek van Gait veur 't vrendelijke deerntien. Ze hef een poossien in de hal zitten wachten. Tötdat de deur van de tank eur nao binnen riep. Gait mut weer mee op huus an. De verpleegster is op vakantie. Och, zo is 't misschiens bèter. Zonder woorde ku-j ommundig veule zeggen. GAIT.