Gait van deRenderklippen

Mien zwaoger Chris hef zien baord laoten staon, mar ik denke dat die d'r al weer of is as de ink van dit stukkien is opedreug. Dat vrug umme een verklaoring. Die krie-j bie deze. 't Mannegien kwamp d'r achter dat 't older worden niet rimpelloos verlup. Figuurlijk en bie pattie mensen ok letterlijk. Hee hef met zien zeuventigeneenhalf nog bes wat pit in de mouwe. Reurt zich in sereneuze gesprekken en hef een eigen mening. Dat völt kennelijk op bie 't jonge grei die bie mensen van disse lèèftied meer denk an een uutgebluuide peerdebloeme, umme nog mar niet te sprèken aover een verdorde distel. En d'r gunk gien wèke meer veurbie of d'r worden deur ene in 't gezelschap zo langs de neus hen an um evraog: ,,Nergens om meneer, maar hoe oud bent u eigenlijk? U bent nog zo flink." Eers storen hee zich daor niet zo an, mar as ze oe dat mar blief vraogen dan wordt 't verhaal anders. Dan krie-j daor zogezegd een sik van. En daor is 't bie um uuteindelijk ok op uutedrèèjd. ,,Bint ze noe helemaole besuukerd! 't Liek d'r wel op in dit land dat a-j baoven de zeuventig komt en nog teken van lèven geef, een biezunderheid bint. Of ie umme an de verwachtings van de mensen te beantwoorden met twee bevende hande en glazige ogen achter de gedienen mutten gaon zitten wegteren", zei hee tegen Annemiek. .,Ik laote 't d'r niet bie zitten." En wat dat inhiel worden al gauw dudelijk. Gien reactie of kommentaar van eur dat hee zich niet eschaoren had. Ok zonde pokon gruuien 't haor op en an de kinne as kool op 't land. Thuus waren ze d'r niet onverdeeld enthousiast aover. Wouter vun 't wel mannelijk staon, mar Anne Margreet hef 'm recht in 't gezichte laoten weten dat die baord um veule older maken. De meningen dus verdeeld. Veurege wèke mos hee nao 't gemeentetehuus umme wat paperassen veur mekare te laoten maken. Dat ambtelijke gedoe is niks veur um, mar d'r bint noe eenmaol dinge waor a-j niet onder uut kunt. Annemiek geet meestieds mee, mar die is bosschapen gaon doen en daor is Christ achterof bekeken onwies blie mee. Ze zol d't mar bie ewes wèèn umme te heuren wat een klein deerntien bie eur moe an de hand tegen um zei. Chris had zien ummertien etrökken, op 't scharm lichten dat nummer op en bie de oproep 'De volgende' stiefelen hee op 't loket an. 't Kleine kind rukken zich lös van eur moe,gunk recht toe op Chris an en sprak de gedenkwaardige woorde: ,,Kunt u het wel verstaan meneer? Zal mama u helpen?" Ik hadde 't gezichte van um wel is willen zien. Afkomstig van de Veluwe hef hee zich 't Limburgs al eigen emaak en 't Algemeen Beroerde Nederlands nooit de rugge toe ekeerd. As an de grond enageld was de man met baord. Pas toen de juffrouw achter 't loket veur de dàdde keer 'De volgende' riep is hee in aksie ekomen. Ene keer thuus mos hee 't verhaal toch kwiet. ,,Zie noe wel pa. Een baord maak toch older. En ze twiefelt kennelijk aover oew afkomst. Misschien wel an 't verstand", mut Anne Margreet ezegd of op zien mins edacht hebben. Chris is gien praoter.

Hee is vanmiddag met onbekende bestemming 't darp in. A-j 't mien vraog hef de kapper in Kessel d'r weer een klante bie. Luu, doet d'r kalm met heer en ontvank de groetenisse van GAIT.