Gait van de Renderklippen

Henk is al jaoren maot met Frits. Die beiden heb een band deur de wien. 't Motto van 't duo is dan ok ''Laat ie wijn zijn." 't Mut ezegd worden dat ze d'r ok een pietsien verstand van heb. Bie een goed glas holt ze mekare op de heugte van de niejste ontwikkelingen op 't gebied van grond, struuk en druuf. Ze bint 't niet altied eens, mar met een bettien water in de wien komp ze d'r wel uut. Dit um te veurkomen ok dat as de wien is in de man en vult de rest mar in. Somtieds trek ze d'r saampies op uut umme een veurraod in te slaon. Kottens gebeuren dat nog in Zuud Frankriek. Daor hadden ze 't adres ekregen van een wienboer die deur kenners hooglijk eprezen wordt. Hee verbouwt een druvenras wat niet veule veur kump. Ze heb daor goeje zaken kunnen doen. De Fransman wol in Nederland wel wat meer bekendheid kriegen. Frits steet gauw klaor met toezeggings. ,,Laot dat mar an mien aover", zei hee. Met een hele pongel in de auto bint ze zonder problemen op de Veluwe an ejaag. De vrouwluu mochen as eerste pruven. Dat worden een gezellige boel met inbegrip van vakjargon as afdronk en zo. Een flesse is dan zo loag mu-j mar denken. Henk was d'r van aovertuug dat 't niet zo lange zol duren of de wienboeren in de buurte zollen 't in de anbiedings hebben. Frits was 't daor niet mee eens. ,,Dat kan nog wel heel tietien duren. Dan zal ik eerst mien wâârk veur de Fransen mutten doen", was zien opvatting. Veurege wèke hef 't viertal zich in een restaurant an de Iesselt laoten verwennen met wa-j een kopieuze maaltied kunt numen. Veur degene die niet zo op de heugte bint van 't Algemeen Beroerde Nederlands: dat is een diner waor a-j een beste preuze an de vörke kunt stèken. In 't bargoens nuump ze dat verpansen. Ze heb zich bie 't veurgerecht kunnen inhollen, mar toen dat achter de kiezen was mos d'r wien op taofel. ,,Ule meug kiezen wa-j wilt, mar ik hebbe gister een nieje rooie wien ekregen, daor wilt ule vaste van pruven". Dat lieten de mansluu in 't gezelschap zich gien twee keer zeggen. 't Mos toch gek gaon as ze hier iets hadden wat eur kennis kon verrijken. Dan mos die restaurantholder toch echt vrogger opstaon. Effies later kwam de ober weer met een flesse in een witte doek. Toen die d'r of ging en 't glaswâârk teunbaar worden vleug bie Frits de brille van de neuze en kreeg hee ogen as schöttelties. Hee stoten zien maot an en kon haos niet uut de woorde komen.

,,Zie-j dat Henk? Dat liek warendig op onze wien uut Zuud Frankriek!" Hee zetten de brille weer recht, trök de flesse nao zich toe en nam waor dat 't inderdaod um dezelfde wien gunk. Hoe besteet 't." Henk trök de scholders op. ,,Ik heb 't oe toch ezegd. Dat blif niet lange geheim." Frits kon d'r mar niet aover uut. Hee bleef schuddekoppen aover zo veule toevalligheid. Uuteindelijk kwamp 't toch op ofrèkenen an.

,,Dit is zo speciaal. Ik trakteer", zei Frits en pakken de knippe. Bie 't opstaon zei de ober: ,,Henk, wo-j de flesse meenemen of kan ik die hier laoten staon?" 't Kwàttien viel metene. Ik zal de woorde niet herhalen die d'r toen vielen in de gelagkamer. Henk had 't Frits betaald ezet. Die loert op revanche. En wat in 't vat zit.

Groetenisse van GAIT.