Gait van de Renderklippen

Tweeduzendzeuventien is al effies uut de tied,mar in disse eerste krante van 2018 wil ik toch beginnen met al mien lèzers van dit huukien een aldermerakels mooi, veurspoedig en veural gezond jaor toe te wensen. Ze ze-k wel is da-j op een of andere maniere de tied mee kunt hebben. Dat aoverkwam mien in zekere zin ok. De slinger van de klok bie mien op 't kantoor ging end november al wat minder hard en tegen de Karst zat d'r al bienao gien bewèging meer in. Daor waor ik mien daor aover verbazen was Merie d'r gauw mee klaor. ,,Denk ie niet Gait dat de batteriejen een keer opraak?" Tja, dat dat is méér dan vrouwelijke logica. Mar op de eerste dag van 'r nieje jaor, nao 't gezellige latertje met Annegien en Bouffon, keek ik mien de ogen uut. De slinger sleug as een wilden van links nao rechts! Umdat een mens wél en een klok nìet van zichzelf opewunden kan raken heb ik mien een steugien in ehollen.

Eers mar is effies uut viezelieren of Merie niet buten mien umme nieje batteriejen in hef ebrach en mien daor mee op't verkeerde been hef willen zetten. Nao drie woorden as antwoord op mien vraoge in die richting wis ik al dat daor gien sprake van was. En dus toch 't wondertten van Gait die de tied mee hef. Ik geleuve niet in spreukies, bin ok niet biegeleuvig, mar dit hiel mien toch bezig. Hoe kan een klokke zich noe anpassen an de klender? D'r is een tied van kommen en van gaon, mar een klokke heurt te slaon! En dat deud e wel degelijk: braaf en nauwkeurig. Ik hadde dus de klok heuren luujen, wis ok waor as de klèpel hing, mar daormee was 't raodsel nog niet opelös, niet uut de tied umme mar in de beeldspraak te blieven. 't Zol op de eerste januari wel weer wat minder driftig gaon met de slinger. Mar 't worden ende van de mâân, begin van de middag en ende van de middag en de slinger bleef as een dollen hen en weer slaon. ,,Noe mu-j is goed luusteren Gait,"zei ik tegen mienzelf, ,,Ie heb luu die misschiens slimmer bint as oe, mar ie laot oe dan toch zekers niet deur oew eigen klokke veur de gek hollen." Tegen ètenstied kwam Annegien anzetten. Een vörkien meeprikken zoas dat heet. En dan dut Bouffon vanzelf mee. Die hef één favoriet plekkien en dat is de keuken. Nog effies aover van alles en nog wat, aover 't vuurwâârk met alweer een rustige jaowrwisseling, met 'allenig' één slachtoffer, honderden gewonden en een miljoen an scha. Daor mossen wulle alle drieje 't heuf bie schudden.,,Oh ja", zeg Annegien. ,,Wat dat schudden betref. Pa, ie mutten op kantoor toch een ander plekkien zuken veur die klokke van oe. In november bin ik 'dr tegen an elopen en gisteraomd alweer."

Ik zeie niks, mar dache des te meer. 't Deerntien hef nog van zien lang van zien lèven ok mar ene druppel alcohol töt zich eneumen en reuken dut bie eur allenig de schorstien. Nee, 't wonder van de Renderklippen was met ene klap, wat zeg ik, met twee tikkies, opelös. Ik heb samen met Merie toch mar de klokke verhangen. 't Jaor hef dus zo as ik al zei een eerste slinger eneumen. Kieken wat 't wordt in mien zesendàttigste jaor op de Klippen. Laoww menare mar bie de hande nemen dan kump 't wel goed.

Groetenisse van GAIT.