Gait van de Renderklippen

As ik uule vertel dat 't de afgelopen tied pet-weer was dan kan ik mien veurstellen da-j an 't verstand van disse jonge gaot twiefelen. En toch is 't de waorheid en niks dan de waorheid. 't Hef ok nog 's een keer alles met 't weer te maken. Want as de zunne d'r op lös braoit en 't haor wat dunner wordt dan mu-j wel wat doen an beschermende maotregelen. In in dat geval kump op de Renderklippen al gauw de pet van de kapstok. As ik zelf te eigenwies bin umme dat ding op de knar te zetten dan is d'raltied nog 't waarschuwingsfonds, beheert deur Merie. Ik mudde d'r eerlijk bie vertellen dat ik 't mien op die heite dagen gemakkelijk heb emaak en in de schaduw op 't gres bin gaon liggen. Wie dut oe wat!

Daor kwam ik achter. Want de zunne kon wel familie wèèn van de polietiek en drééjt minstens zo hard. Daor kwam ik wat late achter. Gien pet en wel de hele baovenkamer verbrand. Ik zal oe vertellen da-j daor nao ofloop- flink last van ondervindt. En dag later hingen de vellen d'r zon ongeveer bie. Dat zol mien dus gien tweede keer gebeuren. De dagen daornao, met vanniejs dat mooie naozomerse weer, heb ik de pet niet laoten hangen en d'r de toef mee ofedek. Merie maken d'r een klein feessien van deur mien een schötteltien met prumen veur de neuze te zetten. Ik lagge in de schaduw, 't was al op 't ende van de middag, en dus kon ik die prumen wel zo lang in de pette schuven en d'r nao de dommel mee an 't opmaken gaon.

Zo gezegd en….zo niet edoan. Want toen ik weer 't mannegien was en mien an de niet verboden vruchten wol zetten, waren die nergens meer te bekennen. Gien vruchten en ok gien pet. Ja, en dan geet een mense an 't prakkezeren. Hoe in vredesnaam kon dit noe gebeuren. Alles wordt slechter a-j op lèèftiesd komp, behalve 't vergèten. Mar nee, ik wis 't toch zeker. Niks tegen Merie zeggen, want de pet in kwestie had ik van Merie as ereteken veur 't verjaoren ekregen. Eers mar is in de hof rond kieken. Dat lèveren in eerste instantie niks op, töt dat ik op 't hoek bie de brievenbusse de verfrommelde pet zag liggen. 't Dink zag d'r niet uut. Helemaole onder de vlekken. Riep veur de dàddehandswinkel zo-j kunnen zeggen. Onder de sliem ok nog is een keer. Kruup de slakken van 't jaor ok al in een pette? 't Mut met de natuur ok niet gekker worden. Mar hoe kwam ik an een oplössing veur dit raodsel op eigen erf?

Toen ik iets vàdder keke en Bouffon, de hond van Annegien de bek of zag lekken, wis ik genog. Hee krig elke aomd van mien een mandarijntje, mar kennelijk is d'r meer fruit wat die smiesterd bevölt. Daor kan hee noe een dag of wat nao fluiten. Zukke strapatsen bint ok van een hond niet te prumen. Ik krege van Merie de volle laoge. ,,Ie laot alles slingeren. Dag ie noe dat ik met dat heite weer niks anders te doen hebbe dan oe prumen achter 't gat te brengen. Ondankbare hond." En met dat zee 't zei schudden Bouffon met de kop. As of hee wol zeggen dat die ondankbaarheid niet op zien plaatse was. Gien hond in de pot, mar een hond in de pet.

Ontvank de groetenisse van GAIT.